wtorek, 19 lipca 2016
Spotkanie poetyckie w Warszawie - 23 lipca 2016, Kawiarnia Resort :)
Mili przyjaciele, znajomi i czytelnicy :)
Na weekend zagoszczę w Warszawie, gdzie w sobotę, 23 lipca zorganizowano przestrzeń dla spotkania poetyckiego. Wobec tego serdecznie i osobiście zapraszam tych, którzy zechcą się ze mną spotkać do kawiarni Resort przy ul. Bielańskiej, przy placu Teatralnym o godzinie 17:00. Zapraszam na strofki wierszowane jaki herbatę, kawę czy pyszne ciacho. Tym razem spotkanie będzie utrzymane w tonie nieformalnym, a goście będą losowo wybierać wiersze z moich tomików. Bardzo bym również prosiła, by chętni do nabycia książek zgłosili się wcześniej na priv - pojemność bagażu jest ograniczona i nie chciałabym stanąć przed faktem braku książek dla chętnych
wtorek, 12 lipca 2016
Zapraszam na Festiwal Słowian pod Wieżycę w Masywie Ślęży 15-16 lipca 2016 :)
W związku z moją bytnością w najbliższy piątek i sobotę na Festiwalu Słowian pod Wieżycą w Masywie Ślęży, zamieszczam fragment z tomiku "Światy dwa w pogoni za Leśnym Lichem", gdzie magiczna góra Radunia się jawi miejscem niezwykłym :) Zapraszam serdecznie wszystkich miłujących dawne zwyczaje, obrzędy i Ród.
"W dni wiosenne, rozbudziwszy zmysły po długim, zimowym, letargicznym śnie, moja wyobraźnia w pogoń za Leśnym Lichem się udała. Wszak i cała przyroda zdaje się być stale zajęta. Drzewa już młodą zielenią osypane, krokusy pysznią się na wpół rozmokłych trawnikach, pszczoły hulają tu i tam, ptaki fruną świergotliwym śpiewem radość wiosenną roznosząc, ślimaki gubią swoje skorupki, a i muszki brzęczą ospałymi jeszcze skrzydełkami. A i dla mnie wschodzi nowe słońce; wszystko jest pełne życia, wszystko zdaje się wyrażać namiętność i wszystko skłania mnie do zachwytu. Tak więc, potykając się o kamuszki na leśnym dukcie wspinam się na szczyt, na kraj świata, tego wyłącznie mojego – magiczną Radunię, Księżycową Górę. Tam Licho ma czekać niecierpliwie po długiej zimowej rozłące, w której tylko sen, ten świat spoza nas, był nicią połączenia. Po drodze drzewa szumią prastarą pieśnią słowiańskiego echa, a brzozowe skrzaty rozczesują swoje skudlone snem zimowym czupryny i łapią mnie za pięty, gdy nieuważnie stąpnę w trawiaste kępy przed ich domostwami. Po drodze tulę się do pobrużdżonej kory wiekowych brzóz, do gładkiej skóry bukowych młodzieńców. Dotykam chropowatej, żywicznej powierzchni świerków i wdycham zapach lasu nabrzmiały odradzającą się energią. Uważnie rozglądam się za posłańcami Licha. Wszak bez ich wskazówek nie znajdę kapryśnego pana lasu, co chować się po skalnych zakamarkach lubi. O, bukiecik przebiśniegów pozostawił dla mnie, by oczy pieścić i czarować. Gałązką brzozową włosy pogłaskał, a jedwabistość zieloniuchnych listeczków policzek musnęła w nieśmiałym pocałunku. Motyl cytrynek przysiadł na chwilkę jak podarowana cenna broszka. O, i ławeczkę ze zmurszałego pnia pozostawił na mej drodze okrytą miękkim mchem dla wygody, a gdy przysiadłam na chwilę, słonecznym promykiem piegi namalował na mojej twarzy wystawionej do ciepła jego spojrzenia.
Jestem na szczycie, jeszcze walczę o oddech powracający falami i już niecierpliwe rozglądam się za... Jest! Na skrzydłach wiatru przybył, otoczył wirem i w objęcia ciepłe, stęsknione porwał gwałtownie."
"W dni wiosenne, rozbudziwszy zmysły po długim, zimowym, letargicznym śnie, moja wyobraźnia w pogoń za Leśnym Lichem się udała. Wszak i cała przyroda zdaje się być stale zajęta. Drzewa już młodą zielenią osypane, krokusy pysznią się na wpół rozmokłych trawnikach, pszczoły hulają tu i tam, ptaki fruną świergotliwym śpiewem radość wiosenną roznosząc, ślimaki gubią swoje skorupki, a i muszki brzęczą ospałymi jeszcze skrzydełkami. A i dla mnie wschodzi nowe słońce; wszystko jest pełne życia, wszystko zdaje się wyrażać namiętność i wszystko skłania mnie do zachwytu. Tak więc, potykając się o kamuszki na leśnym dukcie wspinam się na szczyt, na kraj świata, tego wyłącznie mojego – magiczną Radunię, Księżycową Górę. Tam Licho ma czekać niecierpliwie po długiej zimowej rozłące, w której tylko sen, ten świat spoza nas, był nicią połączenia. Po drodze drzewa szumią prastarą pieśnią słowiańskiego echa, a brzozowe skrzaty rozczesują swoje skudlone snem zimowym czupryny i łapią mnie za pięty, gdy nieuważnie stąpnę w trawiaste kępy przed ich domostwami. Po drodze tulę się do pobrużdżonej kory wiekowych brzóz, do gładkiej skóry bukowych młodzieńców. Dotykam chropowatej, żywicznej powierzchni świerków i wdycham zapach lasu nabrzmiały odradzającą się energią. Uważnie rozglądam się za posłańcami Licha. Wszak bez ich wskazówek nie znajdę kapryśnego pana lasu, co chować się po skalnych zakamarkach lubi. O, bukiecik przebiśniegów pozostawił dla mnie, by oczy pieścić i czarować. Gałązką brzozową włosy pogłaskał, a jedwabistość zieloniuchnych listeczków policzek musnęła w nieśmiałym pocałunku. Motyl cytrynek przysiadł na chwilkę jak podarowana cenna broszka. O, i ławeczkę ze zmurszałego pnia pozostawił na mej drodze okrytą miękkim mchem dla wygody, a gdy przysiadłam na chwilę, słonecznym promykiem piegi namalował na mojej twarzy wystawionej do ciepła jego spojrzenia.
Jestem na szczycie, jeszcze walczę o oddech powracający falami i już niecierpliwe rozglądam się za... Jest! Na skrzydłach wiatru przybył, otoczył wirem i w objęcia ciepłe, stęsknione porwał gwałtownie."
poniedziałek, 20 czerwca 2016
Galeria Ślimak we Wrocławiu zaprasza na wieczór autorski Katarzyny Georgiou :)
Wraz z Galerią Ślimak zapraszam na spotkanie autorskie - ul Łokietka 3, Wrocław :)
Kochani - serdecznie zapraszam na moje ostatnie przedwakacyjne spotkanie autorskie we Wrocławiu :) W Galerii Ślimak, niezwykle klimatycznym miejscu o niepowtarzalnej atmosferze, zaprezentuję wiersze i prozę poetycką z najnowszego tomiku "Komu mruczy kot". Ci, co mnie znają, wiedzą, że moje książki opowiadają historie wierszem, prozą i obrazami, a na spotkaniach także balladą w wykonaniu pieśniarki - Magdaleny Hałajdy. Opowieści z tej książki poetyckiej, której premiera odbyła się w KMiL kilka miesięcy temu, są magiczne, tak jak życie postrzegane jako pasmo przygód i cennych doświadczeń ułatwiających i torujących drogę do poznawania siebie i duchowych pokładów energii i synergii... Czwartek, 23 czerwca, godzina 19:00 - poezja, śpiew i kot...
Kochani - serdecznie zapraszam na moje ostatnie przedwakacyjne spotkanie autorskie we Wrocławiu :) W Galerii Ślimak, niezwykle klimatycznym miejscu o niepowtarzalnej atmosferze, zaprezentuję wiersze i prozę poetycką z najnowszego tomiku "Komu mruczy kot". Ci, co mnie znają, wiedzą, że moje książki opowiadają historie wierszem, prozą i obrazami, a na spotkaniach także balladą w wykonaniu pieśniarki - Magdaleny Hałajdy. Opowieści z tej książki poetyckiej, której premiera odbyła się w KMiL kilka miesięcy temu, są magiczne, tak jak życie postrzegane jako pasmo przygód i cennych doświadczeń ułatwiających i torujących drogę do poznawania siebie i duchowych pokładów energii i synergii... Czwartek, 23 czerwca, godzina 19:00 - poezja, śpiew i kot...
czwartek, 16 czerwca 2016
Dzień Rodziny w Zawoni 18 czerwca 2016 :) Zapraszam :)
W sobotę, 18 czerwca 2016 od godziny 16:30 będzie mnie można spotkać w Zawoni na Dniu Rodziny :) Będę czytać dla dzieci moje wiersze. Książki również będą dostępne :)
wtorek, 14 czerwca 2016
Zapraszam na Biesiadę Pokoleń do miejscowości Lutogniew :)
W niedzielę, 19 czerwca 2016 serdecznie zapraszam na Biesiadę Pokoleń w Lutogniewie :)
Zaczynamy o 15:00
Święto Ulicy w Krotoszynie 2016 :)
Zapraszam 18 czerwca 2016 do Krotoszyna :) Zaczynamy celebrację Święta Ulicy o 14:00 :) Szczegóły na plakacie :)
„Święto Ulicy – Konstytucji 3 Maja”
Park Dworcowy
Święto kwiatów
Strefa Bajkolandii:
- czytanie bajek w ramach akcji Cała Polska Czyta Dzieciom
- dawne gry i zabawy podwórkowe
- gry i zabawy integracyjne
- Gra Miejska
- Literackie Kalambury
- konkursy, quizy dla wszystkich grup wiekowych
- Aga Animator – bańki, klaun, malowanie twarzy, animacje
- Katarzyna Georgiou – Strefa Bałaganu warsztaty literacko - plastyczne
- lepienie w glinie – pani Kamilla Żaruk
czwartek, 2 czerwca 2016
Duet Georgiou - Kowalczyk w Bibliotece Ikara - po koncercie czerwcowym :)
Poezja i muzyka duet tworzą...
Przekaz
Wirująca tęcza dźwięków
dobywanych z wnętrza duszy,
wrażliwości otchłań.
Aksamitne brzmienie głosów,
wibrujące gitar struny,
uczuć wielokrotność.
Jazzem świat pomalowany,
bluesem otulony.
Ponad czasem się unosi
rytmiczna melodia życia.
My porwani pląsem owym -
dzieci nieba i przestrzeni,
zasłuchani w głosy wieszczów,
zawieszeni w czasie.
(C) Katarzyna Georgiou (Dychotomia mojej kobiecej natury)
Przekaz
Wirująca tęcza dźwięków
dobywanych z wnętrza duszy,
wrażliwości otchłań.
Aksamitne brzmienie głosów,
wibrujące gitar struny,
uczuć wielokrotność.
Jazzem świat pomalowany,
bluesem otulony.
Ponad czasem się unosi
rytmiczna melodia życia.
My porwani pląsem owym -
dzieci nieba i przestrzeni,
zasłuchani w głosy wieszczów,
zawieszeni w czasie.
(C) Katarzyna Georgiou (Dychotomia mojej kobiecej natury)
wtorek, 31 maja 2016
Recenzja książki poetyckiej Katarzyny Georgiou "Komu mruczy kot" pióra Józefa N. Krajewskiego
Kilka spostrzeżeń z lektury "Komu mruczy kot", autorstwa p.Katarzyny Georgiou
Komu mruczy kot? Autorka licznych tomików wierszy i prozy dołączyła jeszcze jedną pozycję w swoim dorobku. Poprzedzające pytanie: "Komu mruczy kot" jest tytułem książeczki ilustrowanej na okładce wspaniałym okazem kota. Kota patrzącego nam prosto w oczy i komunikującego, że coś jest na rzeczy. Katarzyna Georgiou już w poprzedniej swojej twórczości posługiwała się przesłaniem wielu tematów, aby osiągnąć jeden cel: skupienie naszej uwagi na przeżyciach osobistych oraz uczestnictwie zwierząt w opisanych historiach. Bogato ilustrowane opowieści zdjęciami Autorki, pozwalają nam poznać głównego bohatera z okładki w różnych miejscach i sytuacjach. Przybliża też Autorka inne miejsca i zdarzenia, które prowadzą nas przez autentyczne postacie i miejsca bytowania i jest to cenna cecha tego tomiku.
Świtanie, Południenie, Zmierzchanie. Tak podzielona treść tomiku, rozdzieliła tematycznie materiał przekazu, że stykamy się z opisami prozą poetycką, wierszem uczucia kobiety, zdającej sobie sprawę z powagi życia, a równocześnie uciekającej w świat marzeń, baśni i dawnych wierzeń. Widać z treści, nieobce są to sprawy Autorce, a nawet mianowanie kota we wierszu "Porcelanowy król": Jego Wysokością Kotem" dowodzi istnienia pewnych hierarchii w prowadzeniu dwu światów: realnego i wyśnionego z marzeń i nabytej wiedzy. Rozstajemy się ze Świtaniem stwierdzeniem Autorki: "...A tu, w przestrzeni mojego snu/ widzę całą Ziemię/ i całe Niebo".
Wkraczając w Południenie, spotykamy sie ze stwierdzeniem "I wreszcie stałam się dorosła". Dorosłość przyniosła p.Katarzynie bagaż doświadczeń z innych krajów, kultur i wiedzę o niebezpieczeństwach wywołujących lęk oraz ulotności naszego bytu, niknącego jak ślady na piasku. Może stąd daje się zauważyć ucieczka w świat tarota i sygnalizowana narastająca ostrożność: "...Nie otwieraj się jednak tak ufnie na ludzi...". No więc nie otwiera się, a zbiera doświadczenie, nie tylko własne ale i w publikacjach. Widzimy, że nie są obcy W.Butler Yeats, Goethe, J.Conrad, W Łysiak, cytowani do wsparcia tez Autorki o życiu. I tu spotyka nas kolejna niespodzianka: jesteśmy zachęcani: "...Śnij...Świat Baśni czeka." Świat baśni okazał się spełnieniem posłannictwa Kobiety. Urodziło się dziecko. Atrybuty w postaci kołyski, na następnych stronach zostają zamienione na ognie Kupalnocki. Nie jestem pewny, czy Św.Jan chrzcił w wodzie duszki i rusałki? Ale prawo autora do widzenia świata tego według swoich pojęć jest przywilejem Twórców. Dowiadujemy się, że zatoczywszy koło Autorka znalazła to miejsce na Ziemi, w którym stanął jej Dom. Dom z kołyską, kotami, kominkiem. Stwierdzenie, że kot jest bliski sercu piszącej, otwiera obszerniejsze zwierzenia na istnienie bytów i czarów w jestestwie Autorki.
Tak doszliśmy z p.Georgiou do Zmierzchania. Nie ujawnia swojego wieku (wszak Damom nie uchodzi), ale poleca nam patrzenie w gwiazdy. Mamy śnić podobnie jak Autorka prowadząca nas wierszami: Antidotum, Czułe słówka, Na szlaku życia, aż dochodzimy do wiersza "Stara kobieta zasypia". Wyobraznia jak to będzie gdy odliczą 95 lat i powołają na drugą stronę bytowania, widać nie jest pisana Autorce. Bo na następnej stronie pisze o dzieciach, kreacji rzeczywistości i walce o prawdziwy świat, bez plastiku oraz pełen wiary w możliwość kreacji sił twórczych. Zbliżając się do końca p.Georgiou przybliża nam okres świąt Bożego Narodzenia, aby zaskoczyć wierszem "Kocim okiem - karnawał u czarownicy". Z takim we wierszu stwierdzeniem: "...W przebraniu ludziom całkiem odmiennie/ wygląda zwykłe życie codzienne..." Podobnie po przeczytaniu wszystkich stron i zachwyceniu się ilustracjami kotów, wracamy do codzienności. "Do DOMu, magicznego miejsca na Ziemi", które trzeba zamknąć kluczem.
Zamknąć to co mamy najcenniejszego - możliwość przebywania z Autorką w jej wyobrażeniach o Świecie , magii życia, macierzyństwie, roli kotów przez trzy rozdziały poetyckiej prozy i poezji. Pozostaje nam tylko zamknąć cicho okładkę świata wyobrazni p.K.Georgiou, aby nie przerywać kotu, który mruczy swojej pani, kocie historie.
Józef N. Krajewski
Komu mruczy kot? Autorka licznych tomików wierszy i prozy dołączyła jeszcze jedną pozycję w swoim dorobku. Poprzedzające pytanie: "Komu mruczy kot" jest tytułem książeczki ilustrowanej na okładce wspaniałym okazem kota. Kota patrzącego nam prosto w oczy i komunikującego, że coś jest na rzeczy. Katarzyna Georgiou już w poprzedniej swojej twórczości posługiwała się przesłaniem wielu tematów, aby osiągnąć jeden cel: skupienie naszej uwagi na przeżyciach osobistych oraz uczestnictwie zwierząt w opisanych historiach. Bogato ilustrowane opowieści zdjęciami Autorki, pozwalają nam poznać głównego bohatera z okładki w różnych miejscach i sytuacjach. Przybliża też Autorka inne miejsca i zdarzenia, które prowadzą nas przez autentyczne postacie i miejsca bytowania i jest to cenna cecha tego tomiku.
Świtanie, Południenie, Zmierzchanie. Tak podzielona treść tomiku, rozdzieliła tematycznie materiał przekazu, że stykamy się z opisami prozą poetycką, wierszem uczucia kobiety, zdającej sobie sprawę z powagi życia, a równocześnie uciekającej w świat marzeń, baśni i dawnych wierzeń. Widać z treści, nieobce są to sprawy Autorce, a nawet mianowanie kota we wierszu "Porcelanowy król": Jego Wysokością Kotem" dowodzi istnienia pewnych hierarchii w prowadzeniu dwu światów: realnego i wyśnionego z marzeń i nabytej wiedzy. Rozstajemy się ze Świtaniem stwierdzeniem Autorki: "...A tu, w przestrzeni mojego snu/ widzę całą Ziemię/ i całe Niebo".
Wkraczając w Południenie, spotykamy sie ze stwierdzeniem "I wreszcie stałam się dorosła". Dorosłość przyniosła p.Katarzynie bagaż doświadczeń z innych krajów, kultur i wiedzę o niebezpieczeństwach wywołujących lęk oraz ulotności naszego bytu, niknącego jak ślady na piasku. Może stąd daje się zauważyć ucieczka w świat tarota i sygnalizowana narastająca ostrożność: "...Nie otwieraj się jednak tak ufnie na ludzi...". No więc nie otwiera się, a zbiera doświadczenie, nie tylko własne ale i w publikacjach. Widzimy, że nie są obcy W.Butler Yeats, Goethe, J.Conrad, W Łysiak, cytowani do wsparcia tez Autorki o życiu. I tu spotyka nas kolejna niespodzianka: jesteśmy zachęcani: "...Śnij...Świat Baśni czeka." Świat baśni okazał się spełnieniem posłannictwa Kobiety. Urodziło się dziecko. Atrybuty w postaci kołyski, na następnych stronach zostają zamienione na ognie Kupalnocki. Nie jestem pewny, czy Św.Jan chrzcił w wodzie duszki i rusałki? Ale prawo autora do widzenia świata tego według swoich pojęć jest przywilejem Twórców. Dowiadujemy się, że zatoczywszy koło Autorka znalazła to miejsce na Ziemi, w którym stanął jej Dom. Dom z kołyską, kotami, kominkiem. Stwierdzenie, że kot jest bliski sercu piszącej, otwiera obszerniejsze zwierzenia na istnienie bytów i czarów w jestestwie Autorki.
Tak doszliśmy z p.Georgiou do Zmierzchania. Nie ujawnia swojego wieku (wszak Damom nie uchodzi), ale poleca nam patrzenie w gwiazdy. Mamy śnić podobnie jak Autorka prowadząca nas wierszami: Antidotum, Czułe słówka, Na szlaku życia, aż dochodzimy do wiersza "Stara kobieta zasypia". Wyobraznia jak to będzie gdy odliczą 95 lat i powołają na drugą stronę bytowania, widać nie jest pisana Autorce. Bo na następnej stronie pisze o dzieciach, kreacji rzeczywistości i walce o prawdziwy świat, bez plastiku oraz pełen wiary w możliwość kreacji sił twórczych. Zbliżając się do końca p.Georgiou przybliża nam okres świąt Bożego Narodzenia, aby zaskoczyć wierszem "Kocim okiem - karnawał u czarownicy". Z takim we wierszu stwierdzeniem: "...W przebraniu ludziom całkiem odmiennie/ wygląda zwykłe życie codzienne..." Podobnie po przeczytaniu wszystkich stron i zachwyceniu się ilustracjami kotów, wracamy do codzienności. "Do DOMu, magicznego miejsca na Ziemi", które trzeba zamknąć kluczem.
Zamknąć to co mamy najcenniejszego - możliwość przebywania z Autorką w jej wyobrażeniach o Świecie , magii życia, macierzyństwie, roli kotów przez trzy rozdziały poetyckiej prozy i poezji. Pozostaje nam tylko zamknąć cicho okładkę świata wyobrazni p.K.Georgiou, aby nie przerywać kotu, który mruczy swojej pani, kocie historie.
Józef N. Krajewski
Wywiad autorski dla Telewizji Oławskiej
poniedziałek, 30 maja 2016
II Festiwal "Czas na Książki" w Ząbkowicach Śląskich już 4 czerwca 2016 :) Uczta duchowa w otoczeniu ponad 30 pisarzy :)
Serdecznie zapraszam w najbliższą sobotę do Ząbkowic Śląskich na piękny festiwal "Czas na Książki" :) Będę tam przez 3 godziny bałaganić z dziećmi w bibliotece ratuszowej :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)